Dennis Wise
	Okres gry w Chelsea:	1959 - 1979
	Bilans występów:	729 spotkań, 0 goli
	Data i miejsce urodzenia:	27.09.194, Londyn, Anglia

Peter Phillip Bonetti to legendarny bramkarz Chelsea Londyn FC oraz reprezentacji Anglii. Bonetti był znany z bardzo pewnych interwencji wspieranych niesamowitym refleksem oraz stylem parad, który dał mu przydomek „Kota” – „The Cat”. Jego nieustępliwość, przywiązanie do klubu i wielkie poświęcenie dla drużyny jakim wykazywał się przez prawie 20 lat noszenia niebieskiej koszulki sprawiają, że jest niewątpliwą legendą klubu ze Stamford Bridge. Przez wielu jest uważany za najlepszego bramkarza Chelsea w jej ponad 100 letniej historii. Chelsea pozyskała młodziutkiego Bonettiego z młodzieżówki Readingu po tym jak jego matka wystosowała list do menadżera Teda Drake’a z prośbą o przetestowanie syna. Bonetti zadebiutował w pierwszej drużynie w 1960 roku, parę tygodni później pomógł młodzieżowemu  zespołowi The Blues w wygraniu FA Youth Cup. Od sezonu 1960/61 Anglik stał się pierwszym bramkarzem Londyńskiego zespołu – pozycję tę utrzymał z małymi przerwami przez kolejne 19 lat! CFC została zdegradowana z I ligi w drugim sezonie Bonettiego na Stamford Bridge. Drużynę przejął menadżer Tommy Docherty. Peter stał się kluczowym zawodnikiem w drodze The Blues ku awansowi. 

Był częścią zespołu składającego się z młodych utalentowanych graczy takich jak: Bobby Tambling, Terry Venables, John Hollins czy Barry Bridges. Po pokonaniu głównego rywala do awansu – zespołu Sunderlandu 1:0, gdzie Bonetti w ostatniej minucie wybronił bardzo groźny strzał George’a Mulhalla, i wygraniu aż 7:0 z Portsmouth, Chelsea zapewniła sobie powrót do angielskiej elity. W latach 60 tych ubiegłego stulecia The Blues ponownie zaczęli się liczyć na lokalnej scenie. Bonetti był jednym z bohaterów tamtej Chelsea. Niestety klub nie wykorzystał wielu szans jakie mu się nadarzały aby wzbogacić gablotę z trofeami. The Blues wygrali League Cup w 1965 roku po zwycięstwie 3:2 nad zespołem Leicester City. Leicester postawił bardzo trudne warunki w rewanżowym spotkaniu, jednak bardzo dobre interwencje Petera sprawiły, że Chelsea uratowała remis 0:0 dający im upragniony puchar. Przez większą część tamtego sezonu Niebiescy liczyli się także w walce o swoje drugie w historii mistrzostwo kraju oraz o FA Cup. Niestety w półfinale najstarszych rozgrywek piłkarskich w Europie ulegli zespołowi Liverpoolu, również na finiszu ligi zespół nie sprostał wymaganiom przeciwników.

W następnym sezonie Bonetti występował w każdym spotkaniu Chelsea w Fairs Cup (odpowiednik dzisiejszego pucharu UEFA), gdzie Londyńczycy doszli aż do półfinałów pokonując po drodze takie marki jak AS Roma, AC Milan czy FC Barcelona. Po raz drugi z rzędu doszli także do półfinału FA Cup gdzie ponownie zawiedli. Upragniony finał pucharu Angli nadszedł w 1967 roku gdzie Chelsea zmierzyła się z Tottenhamem Hitspur jednak Peter nie miał wiele do powiedzenia przy obu bramkach dających zwycięstwo Spurs 2:1 nad lokalnym rywalem. Po raz kolejny The Blues byli tak blisko trofeum a zarazem tak daleko.

W tamtym momencie Bonetti był najbliżej dopisania sobie do konta kolejnego po League Cup w 1965 roku trofeum. Na kolejne zdobycze musiał poczekać do 1970 roku kiedy to Dochertiego na pozycji menadżera zamienił Dave Sexton. W tamtym sezonie The Blues ponownie osiągnęli finał FA Cup tym razem zmierzając się z mistrzem kraju Leeds United. Bonetti stał się wielkim bohaterem tamtego historycznego dla Chelsea finału. Leeds był zdecydowanie lepszym zespołem od The Blues w pierwszym meczu rozgrywanym na Wembley jednak niesamowite parady Petera sprawiły, że Niebiescy uratowali remis 2:2. Rozegrana została więc dogrywka na Old Trafford. Bonetti doznał nieprzyjemnej kontuzji lewego kolana po zderzeniu na początku meczu z Mickiem Jonesem. Co ciekawe wrócił po opatrzeniu rany na boisko i mimo utykania na jedną nogę wybronił niesamowite strzały Peter’a Lorimera oraz Terrego Coopera. Dał również swoimi interwencjami wiele spokoju swoim kolegom, którzy zdobyli w doliczonym czasie gry bramkę na wagę zwycięstwa. Spotkanie zakończyło się wynikiem 2:1 i Bonetti mógł z dumą wznieść lśniący puchar w górę. Dzięki swoim niesamowitym obronom został nominowany w owym sezonie do nagrody FWA Footballer of the Year. Rok później Chelsea dodała do klubowej gabloty UEFA Cup Winners Cup po powtórzonym finale tych rozgrywek z gigantem La Liga – Realem Madryt. Ateny okazały się szczęśliwe dla Chelsea. Mimo tego iż The Blues prowadzili już 2:0, Madryt strzelił kontaktową bramkę i tylko wspaniałe parady Bonettiego pozwoliły uratować zwycięstwo.

To było ostatnie trofeum jakie Peter wywalczył z klubem ze Stamford Bridge gdzie spędził praktycznie całą karierę. Chelsea była w tamtym okresie bardzo bliska wywalczenia kolejnych tytułów, jednak przegrała finał FA Cup w 1972 roku ze Stoke City oraz półfinał owych rozgrywek z Norwich City sezon później. W klubie ponownie pojawiły się problemy finansowe. Nad Stamford Bridge zawisły po raz kolejny ciemne chmury. The Blues spadli do niższej klasy rozgrywkowej sezon później. Nie mając większych perspektyw Bonetti opuścił Londyn na zasadzie wolnego transferu w 1975 roku i dołączył do St. Luis Stars w North American Soccer League. Powrócił jednak po roku do Chelsea, gdzie jego autorytet pozwolił młodzieńcom z zespołu Eddiego McCreadie uzyskać promocję do Pierwszej Ligi w sezonie 1976/1977. Dwa lata później Peter rozegrał ostatnie spotkanie w barwach Chelsea. Traf chciał, że ostatnim przeciwnikiem Bonettiego był Arsenal Londyn a mecz zakończył się wynikiem 1:1. Podczas imponujących 19 lat które Peter spędził na Stamford Bridge, Bonetti wystąpił w niebieskiej koszulce 729 razy. Jedynie Ron Harris rozegrał więcej spotkań dla zespołu The Blues. Bonetti zachował również ponad 200 czystych kont. Puszczał średnio jednego gola lub mniej w dwóch trzecich gier dla Chelsea.

Reprezentacyjna kariera Bonettiego była w pewnym sensie pozbawiona szczęścia. Grywał
w okresie gdy Anglia posiadała wielu utalentowanych młodych bramkarzy co spowodowało znaczne utrudnienia w przebiciu się do pierwszego składu. Ron Springett, Gordon Banks a później Peter Shilton sprawili, że Bonetti wystąpił dla swojego kraju tylko 7 razy. Peter jest mistrzem świata z 1966 roku jednak nie wystąpił na boisku ani minuty. Jego kariera zostanie z pewnością zapamiętana za jedno spotkanie. W 1970 roku w ćwierćfinałach mistrzostw świata z Zachodnimi Niemcami, Anglia mimo prowadzenia 2:0 przegrała 3:2. Bonetti puścił bramkę w doliczonym już czasie gry. Został za to spotkanie bardzo skrytykowany jednak można go winić jedynie przy stracie jednego z trzech goli. Ogólnie w 7 spotkaniach dla narodowej reprezentacji Bonetti stracił 2 bramki. Bonetti po odejściu z Chelsea zakończył karierę sportową. Do lat 90 tych był rekordzistą w występach dla jednego klubu. Został pokonany przez bramkarza Portsmouth Alana Knighta. Od 2005 roku gra w Oldboyach reprezentacji Anglii głównie biorąc udział w grach charytatywnych.

Tytuły i trofea:

League Cup 1965
FA Cup 1970
UEFA Cup Winners Cup 1971

autor: Maciej Jasica