Gianfranco Zola
	Okres gry w Chelsea:	1996 - 2003
	Bilans występów:	312 spotkań, 90 goli
	Data i miejsce urodzenia:	05.07.1966, Oliena, Włochy

Gianfranco Zola urodził się 5.07.1966 roku w Olienie na Sardynii. Jest byłym reprezentantem Włoch oraz „Najlepszym piłkarzem w historii Chelsea Football Club” w plebiscycie kibiców klubu ze Stamford Bridge. Obecnie pracuje w sztabie szkoleniowym młodzieżówki reprezentacji Italli. Zola podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt z klubem z Sardynii – Nuorese w 1984 roku.  W 1989 roku przeniósł się do Serie A. Zaczął występować w zespole Napoli. Utalentowany zawdonik  zdobył dwie bramki w tamtym sezonie będąc dublerem samego Diego Maradony. Napoli wygrała mistrzostwo kraju w 1990 roku. Maradona był wzorem dla młodego Włocha i z pewnością Gianfranco bardzo się przy nim rozwinął. Oboje pozostawali długo po treningach ćwicząc rzuty wolne. Zola w wywiadach podkreślał, że bardzo wiele zawdzięcza Maradonie. Włoch pomógł zdobyć Napoli superpuchar w 1991 roku. W tym samym roku zadebiutował w kadrze narodowej. 

W 1993 Zola opuścił klub i przeniósł się do Parmy. Wygrał z nią Puchar UEFA i Puchar Włoch w 1995 roku. Gdy jednak do klubu przybył Carlo Ancelotti, dobrze zapowiadający się zawodnik nie znalazł uznania w jego oczach i został wystawiony na listę transferową. W listopadzie 1996 roku Zola dołączył do klubu Premiership Chelsea Londyn FC za 4.5 mln L . Był jednym z piłkarzy pozyskanych przez Ruuda Gullita. W swoim debiutanckim sezonie popisał się kilkoma świetnymi występami i zdobył wiele zapadających w pamięć bramek. W lutym 1997 roku ograł kilku defensorów w polu karnym Manchesteru United i pokonał samego Petera Schmeichela, jednego z najlepszych bramkarzy w historii Premiership. Był kluczowym piłkarzem w tamtym sezonie zdobywając z klubem Puchar Anglii po wygranym 2:0 meczu z Middlesbrough na Wembley. Gianfranco zdobył 4 gole w tych rozgrywkach wliczając w to strzał z 25 jardów w okno Liverpoolu kiedy Chelsea przegrywała już 0:2 ostatecznie wygrywając aż 4:2 oraz wspaniałą bramkę w półfinale tych prestiżowych rozgrywek z Wimbledonem, kiedy przyjął piłkę tyłem do bramki, obrócił się o 180 stopni i posłał ją do siatki rywala. Został wybrany Piłkarzem Roku w Anglii.

Był to pierwszy zawodnik w historii, który nie rozegrał całego sezonu w Premiership oraz pierwszy w historii zawodnik Chelsea, który otrzymał taki tytuł. W sezonie 1997/1998 pomógł Chelsea zdobyć kolejne trzy puchary: Puchar Ligi, Puchar Zdobywców Pucharów oraz Superpuchar Europy. Kontuzja wykluczyła go z gry w podstawowym składzie w finale PZP przeciwko VfB Stuttgart jednakże wszedł z ławki rezerwowych w drugiej połowie meczu i strzelił zwycięską bramkę na 2:1 po zaledwie 21 sekundach spędzonych na boisku! Było to jego zaledwie drugie dotknięcie piłki w meczu gdy po podaniu Denise'a Wise pokonał bramkarza rywali. W tym samym sezonie Zola zdobył swojego pierwszego hattricka w karierze w wygranym 4:0 meczu z Derby County na Stamford Bridge w listopadzie 1997. Kiedy Chelsea po raz pierwszy wystąpiła w Champions League w sezonie 1999/2000 Gianfranco był jej kluczowym zawodnikiem mimo iż mniej występował na boisku. Było to spowodowane rotacją w składzie prowadzoną przez menadżera Gianlucę Vialliego. Zola zdobył trzy bramki doprowadzając Chelsea do ćwierćfinałów tych elitarnych rozgrywek. Strzelił przepiękną bramkę zespołowi FC Barcelony z rzutu wolnego. Zdobył również z klubem kolejny Puchar Anglii. W kolejnych latach Zola nie występował już tak regularnie jak do tej pory gdyż do klubu przybyła para wspaniale spisujących się napastników jakimi byli Jimmy Floyd Hasselbaink oraz Eidur Gudjohnsen. Gianfranco strzelił niezapomnianą bramkę piętką z powietrza zespołowi Norwich City w rozgrywkach FA Cup. Nowy menadżer zespołu Claudio Ranieri opisał ją później jako fantastyczną, magiczną. W sezonie 2002/2003 – jego ostatnim w barwach The Blues zdobył 16 bramek co było jego najwyższym wynikiem w historii gry dla The Blues oraz pomógł klubowi zakwalifikować się do Champions League. Zdobył swoją ostatnią bramkę dla Chelsea lobem zza pola karnego w spotkaniu przeciw Evertonowi, który rozgrywany był w poniedziałek Wielkanocny 2003 roku. Jego ostatnim występem w barwach The Blues było 20 minut jakie spędził na boisku w spotkaniu z Liverpoolem.

Zola rozegrał w sumie 312 spotkań w barwach Chelsea strzelając 80 bramek dla klubu ze Stamford Bridge. Na początku 2003 roku został wybranym „Najlepszym piłkarzem Chelsea FC w historii” w plebiscycie przeprowadzonym przez fanów londyńskiej drużyny. W listopadzie 2004 roku został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego podczas specjalnej uroczystości w Rzymie. W 2005 roku Zola trafił do 11-tki stulecia Chelsea. Zajmuje jedno z miejsc przeznaczonych dla napastników. Gianfranco opuścił CFC w lecie 2003 roku kiedy zaczęły się pogłoski o kłopotach finansowych londyńskiego klubu. Wrócił do Włoch gdzie podpisał kontrakt z Cagliari, klubem z jego rodzinnej Sardyni. Tydzień później Chelsea została przejęta przez rosyjskiego multimiliardera Romana Abramovicha. Rosjanin próbował nakłonić Włocha do powrotu jednakże nie udało mu się to. Zola wywalczył z klubem awans do Serie A. Przeszedł na emeryturę w czerwcu 2005 roku we wspaniałym stylu. Swój ostatni mecz w karierze rozegrał przeciw drużynie Juventusu Turyn w którym strzelił dwie bramki. Jego numer koszulki – 10 został zarezerwowany w Cagliari tak samo jak numer 25 w Chelsea. Zola postanowił odejść w wielkim stylu w wieku 39 lat. Nie odszedł jednak z futoblu. Obecnie jest komentatorem wydarzeń sportowych oraz trenuje z młodzieżą Włoch. W swojej całej karierze Zola rozegrał 627 spotkań i strzelił 193 bramki. Rozegrał również 35 meczy w reprezentacji Włoch strzelając dla swojego kraju 9 bramek. 

Tytuły i trofea

Napoli: Serie A winner:1989-90 
Parma: UEFA Cup winner: 1995 
Chelsea: FA Cup winner: 1997, 2000, League Cup winner: 1998 , UEFA Cup Winners' Cup winner: 1998

autor: Maciej Jasica